Za kluczowe ogniwa łączące oba zjawiska uznaje koncepcję obrazu-czasu Gilles’a Deleuze’a oraz twórczość Andrieja Tarkowskiego.
Charakterystyka Harry Tuttle jako cztery kluczowe cechy slow cinema wskazuje: ograniczenie intrygi, ograniczenie słów, spowolnienie oraz alienację.
Rafał Syska wylicza następujące cechy filmowego neomodernizmu: minimalizm, redukcja, dedramatyzacja, antypsychologizm, narracja jednoogniskowa, eksperymenty z warstwą temporalną filmu, bogata przestrzeń pozakadrowa, elipsy, rozbudowana akustyka, montaż wewnątrzujęciowy, bezruch, spowolnienie tempa zdarzeń.
Paul Schrader za warunek konieczny slow cinema uważa długie ujęcie. Wylicza też inne często stosowane w slow cinema zabiegi formalne, które łączy wspólny cel spowolnienia czasu. Są to: szerokie plany, statyczne kadry, ograniczenie montażu wewnątrz scen, opóźnione cięcia, preferencja dla obrazu nad dialogami, ograniczenie muzyki niediegetycznej, wyolbrzymione efekty dźwiękowe, płaskość wizualna, powtórzone kompozycje, powtarzanie informacji, ograniczenie psychologicznego aktorstwa, monochromatyzm i wąski format kadru.
Schrader uznaje slow cinema za rodzaj kina nienarracyjnego i wskazuje na jego trzy główne kierunki rozwoju: