W maju 1942 skończył przyśpieszony kurs Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego ewakuowanej do Ufy, od sierpnia 1942 do lutego 1943 dowodził brygadą na Froncie Zachodnim i Woroneskim, uczestniczył m.in. w operacji ostrorożsko-rossoszańskiej i charkowskiej, w tym w wyzwoleniu Rossoszy, 17 stycznia i 14 lutego 1943 był ranny. 14 lutego 1943 otrzymał stopień pułkownika, a 17 listopada 1943 generała majora. Od czerwca 1943 do czerwca 1944 dowodził 236 Dywizją Piechoty na Froncie Południowo-Zachodnim, Stepowym i 3 Ukraińskim, brał udział w operacji donbaskiej, dniepropietrowskiej, nikopolsko-krzyworoskiej, bieriezniegowato-snigiriowskiej i odeskiej, w nocy na 26 września 1943 oddziały dywizji pod jego dowództwem sforsowały Dniepr w rejonie wsi Soszynowka w rejonie wierchniednieprowskim i umocniły się na uchwyconym przyczółku. Od czerwca do sierpnia 1944 z powodu choroby przebywał w sanatorium w Kisłowodzku, od sierpnia 1944 do kwietnia 1948 był naczelnikiem moskiewskiej szkoły piechoty, w grudniu 1949 ukończył Wyższą Akademię Wojskową i został w niej wykładowcą, w 1953 został kandydatem nauk wojskowych, a w 1958 adiunktem, w październiku 1965 został zwolniony do rezerwy.