Ruchy rodzimowiercze za swego duchowego prekursora uznają Zoriana Chodakowskiego. Pod wpływem idei romantyzmu niemieckiego podjął się badań nad ludowością polską i jej korzeni historyczno-mitologicznych. W pracy „O Sławiańszczyźnie przed chrześcijaństwem” z 1818 r. zarysował propozycję odrodzenia duchowego narodu poprzez oparcie się na kulturze ludowej i odnalezienie w niej elementów z czasów przedchrześcijańskich.

Filozof Jan Hempel w początkach XX wieku proponował powrót do duchowości pogańskich Słowian w formie nowej, pozbawionej bóstw religii.

Okres międzywojenny W okresie międzywojennym powstały pierwsze polskie organizacje o charakterze rodzimowierczym: Zadruga, Koło Czcicieli Światowida oraz środowisko skupione wokół pisma Demiurg.

Postulat powrotu do słowiańskiej wiary rodzimej był także częścią doktryny „agraryzmu wiciowego”, propagowanej na łamach tygodnika „Wici” Związku Młodzieży Wiejskiej RP przez Józefa Niećkę w latach 1928–1938. Działalność Niećki zaowocowała między innymi obchodzeniem przez ZMW RP tzw.