Po niespełna siedmiu latach przerwy w kwietniu 1980 ponownie wszedł w skład włoskiego gabinetu – został wówczas ministrem bez teki do spraw kontaktów z parlamentem, pełnił tę funkcję do października 1980. Od czerwca 1981 do sierpnia 1983 sprawował urząd ministra poczty i telekomunikacji, następnie do kwietnia 1987 był ministrem bez teki do spraw służb publicznych. Od kwietnia do lipca 1987 zajmował stanowisko ministra obrony. Później ponownie pełnił funkcję ministra bez teki odpowiedzialnego kolejno za ochronę cywilną (do kwietnia 1988), sytuacje nadzwyczajne w Mezzogiorno (do lipca 1989) oraz służby publiczne (do czerwca 1992).
W trakcie swojej wieloletniej kariery politycznej zyskał przydomek „Zio Remo” (pol. Wuj Remo). Wzbudzał także kontrowersje swoimi zachowaniami, m.in. wykorzystaniem służbowego helikoptera, by zdążyć na mecz piłki nożnej. W 1994, po rozpadzie chadecji, dołączył do Włoskiej Partii Ludowej.
Odznaczony Orderem Zasługi Republiki Włoskiej I klasy (1998).
Przypisy
Kategoria:Politycy Chrześcijańskiej Demokracji