W październiku 1965 roku wygrała turniej w Berkeley w grze pojedynczej, podwójnej i mieszanej. W finale singla pokonała Rosie Casals 6:4, 3:6, 7:5, w deblu (w parze z Carole Caldwell Graebner) Casals i Cecilię Martinez 6:1, 6:2, a w mikście (u boku Jimiego McManusa) Lynn Abbes i Donalda Della 6:2, 6:1. W sierpniu 1969 roku powtórzyła ten wyczyn w Hamburgu. W singlu wygrała z Helgą Niessen Masthoff 6:3, 6:4, w deblu (w parze z Masthoff) z Eddą Buding i Helgą Schultze 6:1, 6:4, a w mikście (u boku Marty’ego Riessena) z Pat Walkden i Frew McMillanem 6:4, 6:1. Ponadto jeszcze trzykrotnie wygrała grę pojedynczą i podwójną podczas jednego turnieju: w Berkeley w 1964 roku, w Surbiton w 1968 oraz rok później w Kitzbühel.
W grudniu 1977 roku, w wieku czterdziestu lat, doszła do ćwierćfinału Australian Open zarówno w grze pojedynczej (po przejściu trzystopniowych eliminacji), jak i w grze podwójnej (w parze z Diane Evers). W obu przypadkach została powstrzymana przez późniejszą podwójną mistrzynię Evonne Goolagong Cawley – w singlu 3:6, 1:6, a w deblu (Goolagong w parze z Helen Gourlay Cawley) 0:6, 5:7. Ostatni wygrany mecz w turnieju wielkoszlemowym odnotowała pół roku później – podczas turnieju deblowego na Wimbledonie w 1978 roku wygrała dwa pojedynki, odpadając dopiero w trzeciej rundzie.