Najpierw zbudowano trzynastokątną podstawę, na której wzniesiono pierwszą wieżę, zakończoną tarasem z blankami. Nad nią znajdowała się druga wieża, nieco węższa, również z blankowanym tarasem, na którym spoczywała latarnia. Na dolnym piętrze mniejszej wieży znajdowało się pomieszczenie dla strażnika i magazyny. Wieża w rzeczywistości składała się z siedmiu cylindrów, zachodzących na siebie i zwężających się ku górze. Kamienie użyte do jej wzniesienia wydobyto z pobliskiego kamieniołomu San Giuliano. W przyziemiu wieży znajdowały się tylko małe drzwi wejściowe, nad którymi wyrzeźbiono krzyż, symbol Pizy, zastąpiony później przez florencką lilię, kiedy w 1406 roku Piza została przyłączona do Republiki Florenckiej. Wewnątrz latarni znajdowały się drewniane schody, prowadzące na poszczególne kondygnacje, które w razie niebezpieczeństwa mogły zostać usunięte, przekształcając tym samym latarnię w fortecę. Dopiero w późniejszych czasach wykuto w grubych ścianach schody spiralne. U podstawy wieży ułożono duże kamienne bloki, aby uchronić ją przed wzburzonym morzem. Latarnia wzbudziła podziw współczesnych;