wspominali ją w swych poematach Dante Alighieri (Boska komedia – Piekło, Pieśń V) i Francesco Petrarca (poemat Droga do Syrii). Gregorio Dati w swoich Kronikach Florenckich określił wieżę jako „jedno z najlepszych dzieł zrealizowanych kiedykolwiek przez całą ludzkość”.
Republika Florencka i Wielkie Księstwo Toskanii Dzięki władcom Republiki Florenckiej, a później Wielkiego Księstwa Toskanii, strategicznie położony port w Livorno zyskał na znaczeniu. Był nie tylko portem handlowym, ale również wojennym. Na szczyt wieży wspinał się Galileusz, aby przeprowadzać swoje eksperymenty. W 1584 roku wielki książę Toskanii, Franciszek I Medyceusz urządził w latarni lazaret, drugi na terenie Włoch po Wenecji. Kiedy w 1736 roku wraz ze śmiercią Jana Gastona ród Medyceuszy wymarł, Livorno miało już status miasta (ponad 30 tysięcy mieszkańców), z dużym portem i okazałą latarnią, najstarszą we Włoszech, bardziej szacowną, niż latarnia w Genui, zbudowana w 1543 roku. W 1737 roku rządy w Toskanii przeszły w ręce dynastii habsbursko-lotaryńskiej.