Jednak dopiero po prawie stu latach, w 1922 roku, uwzględniono te zalecenia, a pierwszym krajem, który zaczął jodować sól, była Szwajcaria. W następnych latach dołączyły także inne państwa, w tym Polska w 1935 r. Początkowo jodowanie obejmowało tylko niektóre sprzedawane sole spożywcze, a zawartość tego pierwiastka była relatywnie niska, lecz nawet takie działania przyniosły wymierne efekty. Dowód na poprawę sytuacji dał David Marine na początku lat 20. XX w., gdy w stanie Ohio w USA opublikował serię artykułów, w których informował o znaczącym spadku – o ponad 20 punktów procentowych – częstości występowania woli u jego pacjentów, głównie dzieci, którym podawał suplementy zawierające jod.
W sposób systematyczny tym problemem zajęła się WHO w 1960 roku poprzez wydanie kompleksowego raportu dotyczącego częstości występowania wola endemicznego oraz chorób wynikających z niedoboru jodu. Pierwsze powszechne programy zdrowotne zaproponowane przez WHO powstawały po 1985 roku i obejmowały zarówno finansowanie badań naukowych, jak i wprowadzenie jodowanej soli na rynek. Następnie zajęto się także jodowaniem pokarmów dla dzieci do 3. roku życia oraz dodatkową suplementacją kobiet w ciąży, rozpoczęto również kampanie edukacyjne.