Przed 1990 rokiem, kiedy WHO zorganizowała światowy szczyt poświęcony temu problemowi, populacje tylko kilku krajów spożywały jod na odpowiednim poziomie – m.in. Szwajcarii, krajów skandynawskich, USA oraz Kanady. Obecnie (dane z badania UNICEF i ONZ z 2011 roku, Tabela 3) na świecie około 2 miliardów ludzi nadal żyje w rejonach dotkniętych niedoborem jodu, a wole endemiczne pojawia się u około 600 milionów ludzi. W około 50 krajach jest to nadal istotny problem zdrowia publicznego. Niedobór jest szczególnie powszechny na Zachodnim Pacyfiku oraz w południowo-wschodniej Azji i Afryce, gdzie odpowiednio prawie 34, 78 i 58 milionów dzieci jest zagrożonych zbyt niskim spożyciem jodu. +Tabela 3. Występowanie niedoboru jodu na świecie wg regionów (dane WHO)Osoby doknięte niedoborem jodu (stężenie jodu w moczu <100ug/L)Dzieci w wieku szkolnymCała populacjaRegionProporcja dzieci (%)Liczba dzieci (w milionach)Proporcja całej populacji (%)Liczba osób (w milionach)Afryka39.5%58.1 40.1322.2Ameryki13.7%14.613.7125.7Azja Mniejsza38.6%30.737.4199.2Europa43.9%30.544.2393.1Azja Płd.-Wsch.31.9%78.431.7565.3Zachodni Pacyfik19.8%33.917.9319.4GLOBALNIE29.8%246.228.71924.9 Programy zdrowotne Już w 1830 roku Jean Baptiste Boussingault rekomendował powszechne jodowanie soli, aby zapewnić odpowiednią podaż tego pierwiastka.