Obręcze kończyn piersiowych i miednicznych holotypu w 1906 uznano za zaginione, jednak znane są z oryginalnych opisów i ilustracji z końca XIX wieku. Łopatki były połączone, stykając się w płaszczyźnie pośrodkowej, jednak bez śladu pośrodkowej belki. Miały szerokie wyrostki oraz długie szyjki. Z kolei obręcz miedniczna nosiła pośrodkowo belkę, była to prawdopodobnie zaawansowana ewolucyjnie cecha, nieobecna u młodocianych plezjozaurów. Kości kulszowe również łączyły się w płaszczyźnie pośrodkowej, wobec czego wspomniana wyżej pośrodkowa belka przebiegała wzdłuż długości miednicy. Cechy takiej zazwyczaj nie spotyka się u plezjozaurów. Jak i inne elasmozaury (i plezjozaury w ogólności), Elasmosaurus powinien mieć duże, wiosłowate kończyny zakończone bardzo długimi palcami. Płetwy przednie (piersiowe) były dłuższe od tylnych (miednicznych).