Kręgi thumb|Rekonstrukcja czaszki i kręgosłupa szyjnego Elasmosaurus, North American Museum of Ancient Life W przeciwieństwie do wielu innych zwierząt o długiej szyi poszczególne kręgi szyjne elasmozaura nie były szczególnie wydłużone. Niezwykłą długość szyja osiągała raczej dzięki zwiększonej ich liczbie. Elasmosaurus wyróżniał się wśród plezjozaurów 72 kręgami szyjnymi. Niewykluczone, że było ich jeszcze więcej, ale część uległa erozji bądź zniszczeniu po wydobyciu. Tylko Albertonectes posiadał większą liczbą kręgów szyjnych: 75. Są to jedyne dwa rodzaje plezjozaurów mające powyżej 70 kręgów szyjnych, przy czym już obecność powyżej 60 stanowi cechę ewolucyjnie zaawansowaną u tej grupy.
Zespół dźwigacza i obrotnika, a więc dwóch pierwszych kręgów szyjnych, połączony stawowo z tylną częścią czaszki, był długi, niski i horyzontalnie prostokątny w widoku z boku. Trzony tych kręgów łączył u holotypowego okazu kościozrost, co wskazuje, że było to dorosłe zwierzę. Łuki kręgowe były bardzo cienkie i raczej wysokie, tworzyły one przebiegający w środku kanał kręgowy o trójkątnym, patrząc z tyłu, obrysie. Dolna część kanału kręgowego była wąska ku tyłowi obrotnika, osiągając tam połowę szerokości trzonu. Ku przodowi robił się szerszy, prawie osiągając szerokość trzonu dźwigacza. Jego łuki są także potężniejsze niż u obrotnika.