Od 20 października 1924 do 28 lutego 1925 był odkomenderowany z 67 pp do Oddziału IV Sztabu Generalnego.

W 1924 został absolwentem studiów na Wydziale Dyplomatyczno-Konsularnym Szkoły Nauk Politycznych w Warszawie oraz w lipcu 1925 studiów na Wydziale Prawa i Nauk Politycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim, uzyskując tytuł magistra.

Od 1927 pełnił służbę w Gabinecie Wojskowym Prezydenta RP, w którym był pierwszym referentem oraz szefem kancelarii. Został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 i zweryfikowany z 1 lokatą. 20 listopada 1932 został wybrany do zarządu głównego Związku Peowiaków.

Po wybuchu II wojny światowej i kampanii wrześniowej był internowany na obszarze Węgier, zaś po inwazji niemieckiej tamże trafił w ręce Niemców i przebywał w obozie Kaiserzeitenbruch do 1945. Po wojnie powrócił do Polski. Działał w Czerwonym Krzyżu, następnie był zatrudniony przy odbudowie Warszawy. Był jednym z redaktorów publikacji „Za kratami więzień i drutami obozów”.. Był także autorem wspomnień publikowanych w czasopiśmie „Więź”: pt. Tułaczy szlak września (nr 9/1970) oraz pt. Wspomnienia z Zamku Warszawskiego 1926–1939 (nr 7–8/1971). Zmarł 26 czerwca 1975 w Warszawie.