Po wyzwoleniu Natychmiast po wyzwoleniu wiosną 1945 r. została skierowana do pracy w wyzwolonym mieście Banja Luka. W 1949 r. została powołana na sekretarza organizacyjnego, a po 1950 Przewodniczącego Okręgowego Komitetu Młodzieży Ludowej na Bośniacką Krajinę. Podczas służby na tym stanowisku została wysłana do Wyższej Szkoły Politycznej w Belgradzie (1951–1954), które ukończyła z wyróżnieniem. W 1954 roku wróciła do Banja Luki i została mianowana głównym urzędnikiem ds. Zdrowia i Polityki Społecznej w Radzie Miasta Banja Luka. W 1956 pracowała jako dyrektor naczelny ds. Zdrowia i polityki społecznej w Starim Gradzie. W 1967 r. została wybrana na wiceprzewodniczącą Rady Planowania Rodziny w Jugosławii. Była dyrektorem międzynarodowego kursu ONZ ds. humanizacji relacji między płciami i odpowiedzialnym rodzicielstwem w latach 1982–1992.

Była również ekspertką Funduszu Ludnościowego Narodów Zjednoczonych od 1982 do 1992 roku. W tym charakterze była czasami zaangażowana w realizację niektórych projektów naukowych i badawczych w Indiach, Indonezji, Grecji, Rumunii i innych krajach.

Zmarła 27 grudnia 2015 roku w Belgradzie.