Fryderyk VII (duń. Frederik VII) (ur. 6 października 1808 na zamku Amalienborg w Kopenhadze, zm. 15 listopada 1863 w zamku Glücksburg) – król Danii, książę Saksonii-Lauenburga w latach 1848–1863.
Życiorys Książę Fryderyk był synem króla Danii Chrystiana VIII i Charlotty Fryderyki Mecklenburg-Schwerin. Po rozwodzie rodziców 31 marca 1810 był wychowywany przez różnych królewskich krewnych. W 1820 roku został wysłany przez swojego wuja króla duńskiego Fryderyka VI w podróż za granicę do Francji, Włoch i Szwajcarii. Podczas podróży uczył się języków, pobierał nauki polityczne oraz uczył się zagadnień z dziedziny wojskowości.
Wstąpił na tron w 1848. Rok później zrezygnował z władzy absolutnej, podpisując konstytucję wprowadzającą w Danii ustrój monarchii parlamentarnej. Zwolennik floty handlowej i handlu z Wielką Brytanią. Popierał lokaty kapitału krajowego w inwestycje na terenie Szwecji i Norwegii. Toczył w latach 1848–1850 wojnę z księstwami Szlezwiku i Holsztyna popieranymi przez Prusy, zakończoną realizacją jej celu politycznego – potwierdzeniem unii obydwu księstw z Danią.