Rozwiązanie takie, zastosowane po raz pierwszy na francuskim samolocie pasażerskim Sud Aviation Caravelle, pozwalało uchronić silniki od zassania z powierzchni ziemi ciał obcych, a z drugiej strony, redukowało hałas w kabinie pasażerskiej. Z powodu braku jednostki napędowej o odpowiednim ciągu na krajowym rynku, sięgnięto po rozwiązanie zagraniczne. Zakupiono cztery brytyjskie silniki Bristol Siddeley Orpheus. Były to sprawdzone silniki o ciągu 2200 kG, charakteryzujące się prostą konstrukcją i dużą niezawodnością. Dwa silniki, które otrzymały oznaczenie 810D, otrzymał pierwszy prototyp oznaczony numerem 1001 o znakach rejestracyjnych N329J, a pozostałe dwa druga maszyna prototypowa 1002 o znakach N329K. Za użyciem produktu firmy Bristol Siddeley przemawiał również fakt, że silniki miały być produkowane na licencji Curtiss-Wright Corporation pod oznaczeniem TJ37. W prototypowej wersji maszyna wyposażona była w cztery, umieszczone w skrzydłach, integralne zbiorniki paliwa, mogące pomieścić 4750 kg benzyny lotniczej. Jedną z nowinek technicznych, w jakie wyposażono samolot, było pozbycie się w konstrukcji maszyny ciężkiego układu stabilizatora i systemu jego przestawiania. W samolocie Lockheeda kąt zaklinowania usterzenie poziomego był regulowany poprzez regulacje ustawienia całego usterzenie, poziomego i pionowego.