Część źródeł podaje, że czasie pacyfikacji zamordowano 67 Polaków. Zdecydowana większość ofiar, gdyż aż 58 osób, miała zostać spalona żywcem, pozostałe rozstrzelano. W innych źródłach można natomiast znaleźć informację, iż liczba ofiar pacyfikacji wyniosła 59 lub 58 osób. Udało się zidentyfikować nazwiska 41 ofiar. Znajdowało się wśród nich dziesięć kobiet oraz dwanaścioro dzieci poniżej 15. roku życia. Najmłodsza ofiara liczyła 2 miesiące, a najstarsza 61 lat. Niektóre rodziny zostały całkowicie wymordowane.
Według Czesława Madajczyka zbrodni dokonano w odwecie za współpracę mieszkańców wsi z ruchem oporu oraz atak partyzantów na żandarmów z posterunku w Tarnogrodzie.
Epilog
Mieszkańcy sąsiednich wsi mieli początkowo nadzieję, że ludność Szarajówki została przez Niemców wysiedlona. Dopiero po wygaszeniu pożaru wśród zgliszcz odnaleziono zwęglone szczątki ofiar. Masakra odbiła się szerokim echem. Informowały o niej raporty polskiego podziemia oraz konspiracyjna prasa.
Szczątki zamordowanych spoczęły w zbiorowej mogile. Po wojnie wzniesiono na niej pomnik z piaskowca.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:1943 w Generalnym Gubernatorstwie Szarajówka Szarajówka Kategoria:Zbrodnie Ukraińskiej Policji Pomocniczej Kategoria:Zbrodnie żandarmerii niemieckiej w Generalnym Gubernatorstwie Kategoria:Szarajówka