Jana Krassowskiego.
Przetrzymywano tu około 50 osób, oprócz księży profesorów, także wileńskich zakonników: karmelitów bosych, jezuitów, misjonarzy, bonifratrów i jednego franciszkanina. Internowani pracowali w gospodarstwie liczącym około 60 ha, w sadzie i ogrodach. Mogli otrzymywać paczki żywnościowe i prowadzić korespondencję, ale wyłącznie za pośrednictwem komendanta obozu. W jednym pokoju urządzono kapliczkę z pięcioma ołtarzami, gdzie księża mogli odprawiać msze święte. Wszelkie kontakty z okoliczną ludnością były zakazane. Początkowo reżim więzienny nie był ostry, jednakże nie dbano o zdrowie internowanych, brakowało leków, a z czasem i żywności. Komendant i strażnicy szydzili z duchownych, bili ich, zabierali im żywność, odzież i inne przedmioty. Internowani byli zmuszani do pracy od godz. 6 do 21 z półgodzinną przerwą (bez wolnych dni), wysyłani do innych gospodarstw, wykonywali ciężkie roboty (m.in. rąbali i karczowali las, wydobywali i suszyli torf). Często odbywały się apele, kontrole i rewizje. Obóz był słabo strzeżony, personel składał się z komendanta oraz trzech strażników uzbrojonych w pistolety, wybranych spośród byłych robotników dworskich.