Trzeci cesarz tej dynastii (武, pan. 334-349) spytał pewnego razu Denga, co zawiera buddyjska Dharma. Deng odparł, że składa się z zakazu zabijania. Wu odparł, że jest cesarzem i aby utrzymać pokój musi zabijać i dokonywać egzekucji. Jednak ponieważ złamał to wskazanie, to czy może zyskać zasługi krocząc drogą Buddy? Deng odparł, że ci którzy byli winni, powinni ponieść karę. Lecz jeśli władca stanie się tyranem i zabije niewinnych, to wtedy ściągnie katastrofy i nieszczęścia, nawet jeśli będzie postępował za Dharmą. Przekonał cesarza, że władca powinien rządzić ze współczuciem i miłością i tym samym złagodził barbarzyńskie rządyKenneth Ch’en. Buddhism in China. Str. 80.
Rosnąca popularność buddyzmu sprowokowała ministra Wanga Du do przedstawienia w 335 r. memoriału, w którym twierdził, że ponieważ Budda nie jest bóstwem chińskim, tylko obcym, nie jest więc właściwym przedmiotem czci ani dla władcy, ani dla ludzi. Wzywał do zabronienia wyznawania buddyzmu dla ludzi Zhao, karania tych, którzy przekroczą ten zakaz i powrotu do stanu świeckiego przez wszystkich, którzy zostali już mnichami. Cesarz odpowiedział, że ponieważ władca i ludzie Zhao są z pochodzenia cudzoziemcami, to właśnie cudzoziemskie bóstwo będzie dla nich właściwe.