José Corredor Matheos zauważa, że tak żywa kolorystyka jest charakterystyczna dla nieco późniejszych portretów Goi z drugiej dekady XIX wieku. Należą do nich m.in. Portret księcia Wellingtona (1812–1814), podobizny Ferdynanda VII w czerwonym płaszczu królewskim oraz portret brata Miguela Fernándeza Floresa (1815) w jasnoniebieskim stroju. Sugeruje, że obraz powstał w latach 1814–1815, a data 1808 na szabli odnosi się do wojskowego awansu modela.
Opis obrazu Goya przedstawił żołnierza en pied, ubranego w efektowny mundur kapitana adiutanta Pułku Huzarów Królowej Marii Ludwiki. Ma jasne włosy, nosi wąsy i bokobrody. Ma na sobie czerwoną kurtkę z niebieskimi wyłogami, srebrnymi galonami i białymi, wypukłymi guzikami. Na ramieniu zawieszony ma bladoniebieski dolman wykończony futrem, co sugeruje, że jest to zimowy mundur. Spodnie są w tym samym odcieniu niebieskiego. Nosi wysokie, czarne buty z ostrogami, a na głowie czarne czako ozdobione czerwonymi piórami. Lewą rękę opiera na zakrzywionej złoconej szabli mierzącej 109,5 cm, co wskazuje na bardzo wysoki jak na epokę wzrost modela, ponad 1,80 m. Druga ręka oparta jest na trzcince oficerskiej, z charakterystyczną gałką z kości słoniowej. Kolorowy i pełen ozdób mundur kontrastuje z czarnym, płaskim tłem.