Większość powiatu zajmowały gleby żyzne. Najżyźniejsze gleby znajdowały się w okolicach Wierzchu, na południowy zachód od Głogówka oraz w okolicach Białej. Najmniej żyzne gleby znajdowały się w okolicy wsi Dobra, Steblów, Wawrzyńcowice, Mokra, Brzeźnica. W okolicy Zabierzowa gleby torfowe.
Historia Po I wojnie śląskiej w 1742 teren Śląska został podzielony pomiędzy Królestwo Prus i Monarchię Habsburgów. Do pruskiego państwa Hohenzollernów włączono większą część Śląska. Królestwo Prus zdobyte terytorium nazwało prowincją Śląsk i podzieliło na dwa departamenty kameralne. W departamencie wrocławskim trzy dotychczasowe powiaty: prudnicki, bialski, głogówecki, a także gmina Ścinawa Mała, zostały połączone w jeden wspólny powiat prudnicki (Großkreis Neustadt). Na czele powiatu stał starosta, którego siedzibę początkowo ulokowano w Głogówku. Dotychczasowe miasta Strzeleczki i Ścinawa Mała, które weszły w skład „dużego powiatu prudnickiego”, zostały zdegradowane do miana osad targowych. mały|Powiat prudnicki w latach 1742–1818 Powiat prudnicki sięgał na zachodzie po Pokrzywną, na północy zajmował znaczną część Borów Niemodlińskich wraz z okolicą wsi Przechód, na wschodzie sięgał wsi Steblów i Walce, a granice południowe wyznaczały okolice miejscowości Trzebina i Kazimierz.