Liubičius (hist., pol. Lubicz) – wieś na Litwie w rejonie poniewieskim okręgu poniewieskiego, 6 km na północny zachód od Krakinowa.

Historia Dobra Lubicz wchodziły niegdyś w skład klucza mitruńskiego. Dzieląc ten klucz między dwie swoje córki Napoleon Sawicki przekazał Lubicz (z majątkami Podworniki, Kurguły i częścią Micun) swej starszej córce Helenie (~1847–1919) zamężnej za Ludwikiem Napoleonem Sobolewskim herbu Łada. Według dokumentu z 1884 roku cały majątek Heleny Sobolewskiej obejmował 49 569 dziesięcin. Odziedziczył go starszy syn Ludwika Zygmunt (1867–1921) żonaty ze Stanisławą z Gasztowtów herbu Abdank (1873–1932). Po nich majątek odziedziczyło ich czworo dzieci: Jadwiga, Ludwik, Stanisław i Helena.

Po III rozbiorze Polski w 1795 roku dobra Lubicz, wcześniej wchodzące w skład województwa trockiego Rzeczypospolitej były na terenie powiatu upickiego, który w latach 1801–1842 należał do guberni wileńskiej. Powiat upicki po utworzeniu guberni kowieńskiej został w 1842 roku przemianowany na poniewieski. Dobra Lubicz należały do gminy Krakinów. 10 października 1920 roku na podstawie umowy suwalskiej przyznano je Litwie, która w okresie 1940–1990, jako Litewska Socjalistyczna Republika Radziecka, wchodziła w skład ZSRR.