Ewa Stanisława Jeglińska, z domu Orzechowska herbu Oksza, ps. „Ewa (319)” (ur. 17 listopada 1923, zm. 9 marca 2018) – uczestniczka powstania warszawskiego, działaczka opozycyjna w PRL.
thumb|240px|Grób Ewy Jeglińskiej Życiorys Urodziła się 17 listopada 1923. Była córką por./kpt. Ludwika Michała Oksza-Orzechowskiego (lekarz, odznaczony Orderem Virtuti Militari za obronę Lwowa 1918, oficer Wojska Polskiego) i Marii (z domu Korwin-Sokołowska, nauczycielka) . Od dzieciństwa zamieszkiwała w Warszawie. Podczas II wojny światowej w okresie okupacji niemieckiej kształciła się na tajnych kompletach Akademii Sztuk Pięknych. Na przełomie 1941/1942 była zaangażowana w działalność konspiracyjną, uczestniczyła w kursach udzielania pomocy medycznej, była kurierką prasy podziemnej. W powstaniu warszawskim 1944 służyła w Komendzie Obwodu V Mokotów, pełniąc funkcję łączniczki komendy, była podporządkowana cichociemnemu ppor. Zbigniewowi Mrazkowi ps. „Aminius”. Była także sanitariuszką. Od połowy sierpnia 1944 była jedną z pięciu łączniczek kanałowych batalionu „Olza” w składzie Zgrupowania pułku „Baszta”, działając między komendą Mokotowa a Śródmieścia.