Meciszewskiego.
Kiciński uzyskał awans do stopnia podporucznika w dniu 9 XII. Brał następnie udział w wyprawie gen. Antoniego Giełguda na Litwę. W czasie bitwy pod Ponarami (19 VI 1831) został ciężko ranny, a następnie dostał się – wraz z bratem Adamem Kicińskim – do niewoli. Dzięki staraniom rosyjskiego gen. Korffa, z którym łączyły ich więzi rodzinne, obaj trafili do szpitala w Wilejce.
W niewoli W szpitalu w Wilejce Kiciński przebywał do 30 III 1832, kiedy to został aresztowany pod zarzutem czynnego udziału w „rewolucji”, a następnie osadzony w więzieniu klasztoru dominikanów w Warszawie. 17 XII 1833 został skazany wyrokiem Najwyższego Sądu Kryminalnego na 4 lata ciężkiego więzienia, zamienionego później na 3 lata aresztanckich rot fortecznych. Został jednak oczyszczony z zarzutu podżegania do powstania. Jego obrońcą w procesie był mec. Jakub Józef Rudnicki z Warszawy. Kara więzienia została następnie wydłużona o kolejne kilka lat, które Kiciński spędził w rotach aresztanckich na Kaukazie, w Iszymie i Kursku. Wolność odzyskał w roku 1841, na mocy amnestii carskiej.