Nikołaj ukończył moskiewskie konserwatorium na wiosnę 1900 roku jako pianista ze złotym medalem; na jesień rozpoczął koncertowanie publiczne w Rosji, grał wówczas utwory Johanna Sebastiana Bacha, Ludwiga van Beethovena i Fryderyka Chopina. Zastąpił w tym okresie Aleksandra Skriabina jako nauczyciela fortepianu Margarity Morozowej.

W 1900 roku odniósł sukces na Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Antona Rubinsteina w Wiedniu. Po europejskim tournée w 1901–1902 zyskał opinię jednego z najwybitniejszych pianistów swojej generacji. W grudniu 1902 roku zagrał I koncert fortepianowy Piotra Czajkowskiego pod batutą Arthura Nikischa w Moskiewskim Konserwatorium; od tego czasu w jego repertuarze pojawiało się więcej muzyki rosyjskiej. Siergiej Rachmaninow był jego przyjacielem od 1906 roku (pierwszy raz spotkali się na żywo w Berlinie) i wielbicielem jego twórczości – wykonywał na koncertach jego utwory (zob. ). Rachmaninow i jego żona przyjaźnili się także z żoną Nikołaja.

W 1907 roku w Dreźnie zainteresował się Hedwig Friedrich, którą poznał z żoną w styczniu 1905 roku;