ta zamożna kobieta zakochała się w nim, a on również okazywał jej zainteresowanie, pomimo, że miał romans z jej szwagierką. W latach 1909–1910 oraz 1915–1921 prowadził klasę fortepianu w moskiewskim Konserwatorium. Zrzekł się profesury w 1910 i 1921 roku, ponieważ chciał się zająć komponowaniem. Był laureatem , którą otrzymał dwukrotnie: w 1909 i 1916 roku.
Mieszkał razem z bratem Emilijem i jego żoną Anną w domu rodzinnym do 1911 roku. W styczniu 1911 roku we troje wynajęli dom koło wsi Chowrino, aby złagodzić presję społeczną, która ciążyła na nich w Moskwie w związku z ich niejednoznaczną relacją (ménage à trois). W czerwcu tegoż roku przeprowadzili się do Trachoniejewa. Nikołaj popadł w trójkąt miłosny z Likutinami. I wojna światowa wpłynęła na niego otępiająco, do czego doszła separacja od brata Emilija, co sprawiło czasowe zarzucenie komponowania. Uchylał się wówczas od służby wojskowej. Emilij był internowany w Niemczech i za jego przyzwoleniem Nikołaj poślubił jego żonę Annę w 1918 roku, z którą łączyła go relacja miłosnego trójkąta od 1903 roku.