przyjął on go bardzo dobrze i opublikował w swojej paryskiej oficynie wydawniczej w 1935 roku. Narzekał w nim na upadek muzyki współczesnej, pozytywnie wypowiadał się o twórczości klasyków niemieckich, a twórczość Rosjan pominął w swoich rozważaniach. Był on wówczas w stanie chronicznej depresji. Powrócił na krótko do Związku Radzieckiego w 1935 roku, jednak ostatecznie wyjechał na Zachód.
Po opuszczeniu Rosji nie było mu łatwo zgromadzić publiczność (powiedział: oprócz Anglików i Rosjan nikt nie chce mnie znać); pomagał mu , , który sam chciał został koncertowym pianistą; ufundował nagrania jego utworów w latach 40. XX wieku – założył Medtner Society w Londynie w 1949 roku w celu nagrania wszystkich kompozycji Medtnera. Kompozytor przez 4 lata nagrywał swoje dzieła dla EMI. Pomagali mu finansowo przyjaciele, zwłaszcza angielska pianistka , wykonawczyni jego dzieł i jego ostatnia uczennica. Wszystkie materiały dotyczące Medtnera przekazała Bibliotece Brytyjskiej.