W 1929 roku po zamknięciu Powszechnej Wystawy Krajowej w Poznaniu z całą korporacją akademicką brał udział w zagospodarowywaniu budynków po „Wystawie”, które otrzymał Uniwersytet Poznański (Pałacu Sztuki Pe-Wu-Ki, Collegium Anatomicum i Pałacu Rządowego Pe-Wu-Ki, Collegium Chemicum Uniwersytetu Poznańskiego).

W okresie nauki pracował przez jakiś czas jako młodszy asystent w klinice chirurgicznej w Poznaniu. Po studiach, wywiązując się z obowiązków stypendialnych, podjął pracę jako młodszy ordynator na oddziale chirurgicznym Okręgowego Szpitala Wojskowego nr 8 w Toruniu, a w roku 1937 na podstawie konkursu otrzymał stanowisko chirurga w szpitalu powiatowym w Chełmży, by w 1938 roku zostać kierownikiem całego, niedużego szpitala. Był także lekarzem ubezpieczalni społecznej i służył pracownikom cukrowni (największej w Europie). W tym czasie napisał pracę doktorską, którą obronił, a której promocja została wyznaczona na październik 1939 roku. Tytuł naukowy zatwierdzono dopiero w grudniu 1945 roku. 2 września 1939 roku, jako ochotnik, został przydzielony do szpitala polowego 802 i brał udział w bitwie nad Bzurą (razem z późniejszym profesorem Wiktorem Degą, wybitnym znawcą ortopedii i rehabilitacji, autorem wielu publikacji naukowych). Stamtąd, po klęsce działań obronnych, jako nieumundurowany lekarz, wrócił do Chełmży.