Z odebranym prawem wykonywania zawodu, wpisany na 5 miejscu listy zakładników, ostrzeżony przez wdzięczną pacjentkę – Niemkę, uciekł do rodziny żony, do Szamotuł. Wrócił w sierpniu 1940 roku, gdy otrzymał z powrotem prawo wykonywania zawodu lekarza. Ale lekarza tylko dla Polaków. tzw. Polenbehandler. Jan Zagierski pod koniec 1942 roku został przeniesiony do Szpitala Powiatowego w Chełmnie. Tam kontynuował udział w pracy konspiracyjnej. Dzięki temu, wielu Polaków uniknęło wcielenia do Wermachtu. Organizował służbę zdrowia w obwodzie ZWZ Chełmno – kierując sanitariatem mocno zakonspirowanej Polskiej Armii Powstania, współpracującej z AK i Gryfem Pomorskim. Podczas okupacji z powodu aktywności środowiskowej nazywany był „Judymem z Pomorza”. Jak ujął to prof. Zdzisław Jezierski w komunikacie /sprawozdaniu (pod red. Doroty Kromp, Katarzyny Minczykowskiej i Jana Szilinga) z XVII sesji naukowej w Toruniu 21 listopada 2007 roku – „Lekarze polscy na Pomorzu w okresie okupacji hitlerowskiej 1939–1945” (s. 19)”…w początkowym okresie okupacji trudność tworzenia terenowych ogniw służby zdrowia przez ZWZ wynikała również z tego powodu, że na Pomorzu powstało wówczas około czterdziestu konspiracyjnych formacji zbrojnych. Każda z nich zakładała własne struktury pomocy medycznej. Naczelny Wódz Polskich Sił Zbrojnych, gen.