Ternate zapewne pośredniczył również w zapożyczaniu słownictwa jawajskiego przez inne języki regionu.
Odgrywa istotną rolę w tradycyjnych kulturach północnej Halmahery, zwłaszcza jako źródło zapożyczeń i utworów obrzędowych; jego użycie tradycyjne utrzymywało się jeszcze w końcowych dekadach XX w. Przynajmniej do lat 70. był stosowany w interakcjach ponadlokalnych (jako język drugi) w tej części kraju. Wśród ludności północnej Halmahery (m.in. Tobelo) jego zmodyfikowana postać (neo-Ternatese) przyjęła się jako język rytualny, tj. rejestr właściwy dla tradycyjnych pieśni, magicznych formuł i konsultacji małżeńskich. W języku tobelo zasoby ternate posłużyły do tworzenia imion, toponimów, nazw roślin i zwierząt oraz nazw związanych z techniką. Podobną rolę obrzędową spełnia u społeczności Sahu, historycznie blisko związanej z Ternate. Wśród ludu Kao zaobserwowano użycie języka ternate w ustnych dziełach literackich. Również w kulturach ludów południowej Halmahery (takich jak Gimán) przypisywano duże znaczenie temu językowi (czerpiąc z niego powiedzenia czy wykorzystując go w poezji).