Jego towarzysz zaś skoro połknął pierwszy owoc, natychmiast umarł.
Przejeżdżający drogą rycerz kazał pochować zmarłego, a Kadura wziął ze sobą. Żebrak zachwycał się wspaniałością jego zamku, a wówczas rycerz zapewnił go, że wszystko to może być jego, jeśli zdecyduje się związać z dziedziczką tych dóbr, jego córką, dziewczyną mądrą ale bardzo szpetnąː chromą garbatą i ślepą na jedno oko jak on, a nadto jeszcze całą pomarszczoną i z wystającymi zębami. Wzdrygnął się Kadur na jej widok, ale nie cofnął swego słowa. Wówczas zjawił się przed nim starzec, którego spotkał w Damaszku i ukazując mu jak jego ułomności mu się przysłużyły, rzekł, że częstokroć, co wy ludzie nazywacie nieszczęściem, darem jest Bożym. Jakoż ledwie zniknął postać Kadura się odmieniła, a w tym samym czasie i postać jego narzeczonej. Stał się zdrowym, młodym mężczyzną, pojął młodą śliczną i młodą kobietę za żonę i miał z nią wiele dzieci i wnucząt.