Analiza Utwór przypomina wydaną po raz pierwszy przez S. Szymańskiego w Zbiorze anekdotów powiastkę Nahamir, czyli usprawiedliwienie Opatrzności. Również bohater Szymańskiego jest kalekim żebrakiem (kulawym, jednookim, garbatym i bezrękim), tyle że żyjącym w Bagdadzie. Obydwaj dzięki swemu kalectwu unikają wielu nieszczęść. Starzec cudotwórca tłumaczy Kadurowiː żeś był kulawym, skok twój ku rzece był przyczyną upadku, a ten upadek wybawił cię od utopienia... iąkanie twoie rozśmieszyło kupców, i zyskałeś niem towarzystwo karawany,... garb twóy wybawił cię, gdy iuż wzniesiony miecz katowski nad sobą widziałeś, żeś zębów nie miał, uszedłeś trucizny w orzechach. Podobnie Nahamirː dzięki brzydocie uszedł przed miłością żony Kadiego, co przypłaciłby życiem, brak oka uchronił go przed zawodem eunucha, szczudło przed upadkiem w przepaść, brak ręki przed wdaniem się w śmiertelną bójkę. Ich wcześniejsze losy są jednak odmienne. Podczas gdy Kadur był od dzieciństwa ubogim kaleką, Nahamir był niegdyś zdrowy i bogaty, miał żonę i dzieciː śmierć zabrała mu bliskich, krewni majątek, choroba zdrowie. Różny jest też finał obydwu opowieści. Kadur dzięki wyrokom Opatrzności i różdżce czarodziejskiej tajemniczego starca, odzyskał zdrowie i poślubił piękną kobietę, Nahamir otrzymał tylko słowa pocieszenia.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Kadur · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.