Został internowany przez władze zachodnioukraińskie, skąd zbiegł, a następnie wstąpił do odradzającego się Wojska Polskiego.

Wojna polsko-bolszewicka i okres międzywojenny Początkowo służył w Dowództwie „Wschód”, a na początku 1919 objął dowództwo plutonu w I Batalionie Grupy ppłk. Izydora Modelskiego. Po awansie na stopień podporucznika odbył kampanię galicyjską w szeregach 9 Dywizji Piechoty, m.in. w Lotnej Kompanii Karabinów Maszynowych. W październiku 1919 został przeniesiony do Naczelnego Dowództwa WP w Warszawie, gdzie pełnił funkcję referenta repatriacyjnego i zastępcy szefa Sekcji Jeńców w Oddziale IV. 1 kwietnia 1920 awansował na porucznika. W czasie wojny polsko-bolszewickiej latem 1920 pełnił obowiązki szefa Sekcji Jeńców w Dowództwie Etapów 6 Armii, po czym powrócił do służby sztabowej w Warszawie. W styczniu 1922 został członkiem Komisji Mieszanej Delegacji RP ds. Repatriacji z Rosji w ramach realizacji postanowień traktatu ryskiego. W latach 1922–1924 był słuchaczem III Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po jej ukończeniu i uzyskaniu tytułu oficera Sztabu Generalnego (od 1928 oficera dyplomowanego) awansował do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924. Został przydzielony do Oddziału II Sztabu Generalnego, z którym związał większość dalszej służby wojskowej.