W latach 1924–1928 pracował jako referent w Wydziale Ewidencji (Studium „Niemcy”). W listopadzie 1928 objął jako pełniący obowiązki (p.o.) kierownictwo Ekspozytury nr 4 w Krakowie (przeniesionej do Katowic), prowadzącej wywiad płytki i kontrwywiad na kierunku niemieckim. W październiku 1930 został zatwierdzony na stanowisku szefa placówki, którą kierował do sierpnia 1931, przekazując agendę mjr. dypl. Karolowi Piaseckiemu.
W latach 1931–1933 odbył staż liniowy w 74 Górnośląskim Pułku Piechoty w Lublińcu (7 Dywizji Piechoty), pełniąc funkcję dowódcy kompanii ckm oraz p.o. dowódcy I batalionu. W latach 1933–1937 był kierownikiem Samodzielnego Referatu Bezpieczeństwa Wojennego w Sztabie Dowództwa Okręgu Korpusu nr VIII w Toruniu, realizując zadania kontrwywiadowcze. Awansował na stopień majora dyplomowanego ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935. W latach 1937–1939 pełnił funkcję kierownika Wydziału Bezpieczeństwa w Departamencie Dowodzenia Ogólnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. W marcu 1939 powrócił do służby liniowej, obejmując stanowisko dowódcy III Batalionu 48 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych w Stanisławowie.