Do Poznania powrócił w lutym 1945 roku, chcąc jak najszybciej zacząć pracę w zakładzie. Jednak Pałac Górków został doszczętnie zniszczony i wypalony, a spod gruzów odratowano jedynie kilka maszyn z przedwojennego zakładu. Dlatego też postanowił przenieść firmę w inne miejsce. Nową siedzibą została kamienica przy ulicy Dąbrowskiego 43. Wyremontowano dwa opuszczone mieszkania na parterze. Wytwarzano przede wszystkim galanterię introligatorską, a także oprawiano książki na indywidualne zamówienia. Równocześnie Józef spotykał się z przedwojennymi mistrzami i przyczynił się do reaktywacji Cechu Introligatorów. Aktywnie działał w gronie rzemieślników dla poprawienia trudnej sytuacji w obliczu ograniczania udziału działalności prywatnej w gospodarce. Na Nadzwyczajnym Walnym Zebraniu w dniu 6 lipca 1947 roku został wybrany na stanowisko Starszego Cechu. Liczono, że dzięki ogromnemu doświadczeniu w pracy społecznej przyczyni się do zmiany sytuacji rzemieślników. Ponownie został Przewodniczącym Komisji Egzaminacyjnej dla czeladników w grudniu 1947 roku. Jednakże w sierpniu następnego roku zlikwidowano niezależny cech i utworzono Cech Drukarzy i Introligatorów, kontrolowany przez organy państwowe. Członkami zarządu nowo powstałego cechu zostali: Starszy-Józef Przesławski, Sekretarz-Tadeusz Lewandowski, Skarbnik-Bolesław Zimny.