Tuż po dyplomie objął stanowisko nauczyciela fortepianu w klasie niższej, później też średniej Instytutu Muzycznego. Razem z Aleksandrem Różyckim przygotował i wydał w 1886 Szkołę techniki fortepianowej. Brał czynny udział w życiu muzycznym Warszawy, zwłaszcza w koncertach kameralnych Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego (WTM), którego członkiem został 1877. Prasa warszawska i sprawozdania komitetu WTM odnotowały co najmniej 12 koncertów, na których kompozytor prezentował swoje utwory (np. Sonatę c-moll op. 5, prawykonanie 18 października 1882 z Zygmuntem Noskowskim, realizującym partię skrzypiec), wykonywał też utwory innych kompozytorów lub występował jako akompaniator. Jako pianista zyskiwał pochlebne recenzje, zdobywał też nagrody na konkursach kompozytorskich WTM, np. za pieśń Letni wieczór (III nagroda, 1885) i za Wariacje na temat własny cis-moll (wyróżnienie, 1886).
Zmarł na gruźlicę w wieku 27 lat. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 40-3-8/9).