W czwartym rozdziale Grzegorz Pac prowadzi hipotetyczne rozważania na temat istnienia na terenie Polski w XI wieku klasztorów żeńskich. Autor przywodzi materiał komparatystyczny wskazujący na powszechność monastycyzmu żeńskiego w świeżo schrystianizowanych państwach. Jednocześnie analizuje wzmianki źródłowe z Żywotu Pięciu Braci Męczenników oraz informacje Thietmara, wymieniające córkę Chrobrego jako ksienię. Autor zwraca między innymi uwagę na to, że biskup podałby prawdopodobnie konkretny klasztor, w którym księżniczka miała być przełożoną, gdyby znajdował się on na terenie cesarstwa. Jednocześnie jednak historyk odnosi się negatywnie do hipotezy wczesnopiastowskiego istnienia konwentu żeńskiego na krakowskim Zwierzyńcu.
Ostatni rozdział autor poświęcił strategii nadawania imion w dynastii Piastów. Rozważa też, dlaczego po wyjściu za Piasta, panna młoda nie otrzymywała nowego imienia (sprzeciwia się przy tym doszukiwania się kontrprzykładu w przypadku Dobroniegi Marii – uważa on parę tych imion za tradycyjne na Rusi zestawienie imienia pogańskiego i chrzcielnego).