Autor omawia europejski kontekst związku władczyń z literaturą sakralną.
W rozdziale trzecim badacz stara się odpowiedzieć na pytanie, dlaczego w memoriach na terenie Rzeszy polskie księżne nie zamieszczały imion swych mężów i dzieci. Posługując się materiałem komparatystycznym, autor wskazuje na charakterystyczną zależność pomiędzy kommemoracją a nadaniami dla danego ośrodka religijnego. Badacz przekonuje, iż regułą było wymienianie osoby, od której pochodził grunt nadany klasztorowi. W tym kontekście księżne nadające swoje niemieckie ziemie nie uwzględniały w żaden sposób swych piastowskich mężów. Koniec trzeciego rozdziału Grzegorz Pac poświęca na obalenie tezy Tomasza Jurka, utożsamiającej królową Agnieszkę z Necrologium Zwiefaltense z Wyszesławą Światosławówną. Badacz przeciwstawia się także propozycji Krzystofa Benyskiewicza identyfikacji Agnieszki z Judytą Salicką.