Obraz taki jest według autora charakterystycznym motywem Friedensvermittelerin – kobiety przywracającej pokój, mediatorki. Zachowanie takie miało nie podkopywać fundamentów władzy królewskiej, odpowiada bowiem typowej ceremonii poddania i pojednania. Autor wskazuje też na inne przykłady małżonek, czyniących podstępem dobre uczynki za milczącą zgodą władców. Królowa Małgorzata Szkocka miała według poświęconemu jej żywotowi wykradać pieniądze z królewskiego skarbca, aby przekazać je potrzebującym. W Vita Mathildis posterior hagiograf opisał, jak królowa wykradała się nocą z łoża Henryka I, by oddawać się modlitwom. Według historyka Gall włączył do kroniki anegdotę o dobrej żonie nie dlatego, że chciał opisać konkretną osobę, ale po to, by dopełnić nią wizerunek dobrego władcy, jako osoby słuchającej swych najbliższych doradców.
W części poświęconej Judycie Salickiej autor analizuje sugestię Galla, że o Sieciechu i królowej powiedział już wystarczająco dużo. Jest ona o tyle zaskakująca, że o samej Judycie Salickiej kronikarz zamieścił wcześniej jedynie trzy wzmianki, nie wymieniając jej nawet z imienia. Według badacza wskazuje to na udział macochy po stronie palatyna w jego konflikcie ze Zbigniewem i Władysławem.