Cechą charakterystyczną metody jest postawienie wyśrubowanych celów – oba priorytety mają zostać zrealizowane niezależnie od tego jak dalece posunięta jest deformacja osobowości przez chorobę.

Metoda wykorzystywana jest obecnie (ambulatoryjnie, jak i w placówkach stacjonarnych) w psychiatrii, geriatrii, medycynie somatycznej oraz paliatywnej, w hospicjach i w procesie rehabilitacji. Zalicza się do muzykoterapii aktywnej, tj. w procesie tworzenia dźwięków i muzyki uczestniczą zarówno terapeuci, jak i pacjenci. Terapeuta moderuje improwizowane impulsy wysyłane przez uczestnika terapii, a następnie aktywnie je rozwija, nawiązując swoisty muzyczny dialog. Istotny jest nacisk na kreatywność uczestnika, a choroba postrzegana jest jako ograniczenie, blokada możliwości pacjenta, utrudniająca mu wolne tworzenie. Terapia umożliwić ma jednostce autonomiczne działanie twórcze, kreację i przeżywanie otaczającego go świata.