W miejsce korekcji orientacyjnej konieczne jest przeanalizowanie sedna tej wypowiedzi i znalezienie jej głębszego, prawdziwego sensu, którym może być np. emocjonalne wyrażenie troski o najbliższych, obowiązkowości i wierności. Właściwą z punktu widzenia walidacji odpowiedzią ze strony opiekuna będzie w takim wypadku pochwalenie podopiecznej, wyrażenie uznania dla jej obowiązkowości i stwierdzenie, że rodzina zawsze mogła na niej polegać, że była potrzebna najbliższym. W ten sposób opiekun zyska zaufanie, uspokoi seniora, nie wzbudzi w nim niepotrzebnych lęków związanych ze sprawdzaniem prawdziwości wypowiedzi, czy też próbami jej korygowania.

Opiekun, przyjmując zasadę maksymalnego zorientowania na seniora, używa prostego (nie infantylnego) języka, jednoznacznych słów, stawia celowe i proste pytania odnośnie do najtrudniejszych przeżyć podopiecznego, werbalizuje jego przeżycia, bazując przy tym na zmysłach preferowanych przez starszą osobę (obraz, dotyk, dźwięk). Przy osobach ze stereotypiami ruchowymi i bardzo słabym kontakcie z rzeczywistością, opiekun winien naśladować ruchy danej osoby, jej mimikę, a nawet rytm oddechu (tzw. strategia lustra).