Według Jana Gielasa (gerontologa) walidacja jest podróżą w przestrzeni i w czasie do miejsc i zdarzeń, w których przebywają zdezorientowani intelektualnie seniorzy – żyjący przeszłością, odizolowani od teraźniejszości. Walidacja jest chwilowym odejściem od tego, co racjonalne, zmierzone i wyważone, można ją też traktować jako swoistą inteligencję opiekuńczo-pielęgniarską. Holenderska pielęgniarka Cora van der Kooij określiła natomiast metodę mianem otwierania zamkniętych drzwi do wewnętrznego świata otępiałych starszych ludzi. Siłowe konfrontowanie seniorów z rzeczywistością, przy posuniętej demencji, nie przynosi żadnych efektów ani postępów terapeutycznych, natomiast może spowodować dodatkową dezorientację, lęki i agresję u podopiecznego.

Przykład: senior w domu pomocy społecznej oświadcza, że musi przygotować swoim dzieciom i mężowi obiad na popołudnie. Zgodne z prawdą stwierdzenie przez opiekuna, że dzieci są już dorosłe, mieszkają w innym mieście, a mąż nie żyje od dwudziestu lat, nie przyniesie w tej sytuacji żadnych pozytywnych rezultatów, nie uświadomi seniora i nie przywróci go do realności, a może spowodować dalsze wycofanie, podejrzliwość, zwiększyć lęk wynikający z niezrozumienia sytuacji, a nawet prowadzić do zachowań agresywnych.