Dzięki wpływowym koneksjom, zyskownej praktyce lekarskiej oraz obrotności i zapobiegliwości w sprawach majątkowych w krótkim czasie doszedł do znacznej fortuny. Złożyły się na nią rodzinna kamienica przy ul. Szpitalnej, dom z ogrodem na Podbrzeziu (sprzedany w r. 1624), kamienica przy ul. Grodzkiej. Ponadto od 1642 był właścicielem ogrodu na Kazimierzu oraz odziedziczonych po bracie Jakubie części domu przy placu Św. Ducha, trzech ogrodów w Wieliczce, gruntu z zabudowaniami na Kotłowem. Poza Krakowem miał dwa domy w Olkuszu, wieś Gorzków oraz trzymane w dzierżawie od Uniwersytetu: Nasiechowice (1628), Sieborowice i Pielgrzymowice (1633–1635). 23 lipca 1633 wydał edykt rektorski Maiores nostri zakazujący młodzieży jakichkolwiek kontaktów z osobami nie należącymi do Uniwersytetu. U szczytu kariery w 1635 wdał się w awantury związane z dzierżawą Sieborowic i Pielgrzymowic co skończyło się procesami, sądem rektorskim w 1643 i ostatecznie został przez rektora Jakuba Papenkowica w 23 października 1643 obłożony ekskomuniką. Wykluczony za to awanturnictwo z grona członków Akademii (8 lipca 1644) próbował dochodzić swoich praw przed Radą Miejską, uzyskał nawet w Nuncjaturze Papieskiej w grudniu 1644 dekret nakładający ekskomunikę na Akademię i Magistrat Krakowski.