Fenickie Paleo-Hebrajskie Kwadratowe hebrajskie Nazwa polska 20px|Aleph 40px|Alephא Alef 20px|Beth 40px|Betב Bet 20px|Gimel 40px|Gimelג Gimel 20px|Daleth 40px|Daledד Dalet 20px|He 40px|Hehה He 20px|Waw 40px|Vavו Waw 20px|Zayin 40px|Zayinז Zajin 20px|Heth 40px|chetח Chet 20px|Teth 40px|Tetט Tet 20px|Yodh 40px|Yudי Jod 20px|Kaph 40px|Khofכ/ךKaf 20px|Lamedh 40px|Lamedל Lamed 20px|Mem 40px|Memמ/ם Mem 20px|Nun 40px|Nunנ/ן Nun 20px|Samekh 40px|Samekhס Samek 20px|Ayin 40px|Ayinע Ajin 20px|Pe40px|Peyפ/ף Pe 20px|Sadek 40px|Tzadiצ/ץ Cade 20px|Qoph 40px|Qufק Kof, Kuf 20px|Res 40px|Reshר Resz 20px|Sin 40px|Shinש Szin 20px|Taw 40px|Tofת Taw
Koniec stosowania thumb|Moneta z okresu powstania Bar-Kochby z literami paleohebrajskimi Po zdobyciu Judei przez Nabuchodonozora, kiedy większość mieszkańców uprowadzono do niewoli babilońskiej, alfabet paleohebrajski nadal był używany przez Hebrajczyków. Począwszy od V wieku p.n.e. w okresie Drugiej Świątyni urzędowym środkiem komunikowania się stał się język i pismo aramejskie (Lingua franca Asyrii i Babilonii). Starohebrajski był nadal używany m.in. przez uczonych w Piśmie do spraw religijnych i urzędowych. W pewnych kręgach musiał przetrwać dłużej aby ożyć później w okresie odrodzenia, w okresie Machabeuszy (II w. p.n.e.).