Świadczą o tym Zwoje znad Morza Martwego, wśród których odnaleziono niektóre paleohebrajskie fragmenty Tory z okresu Drugiej Świątyni: manuskrypty Księgi Rodzaju: 4Q12 i 6Q1, Księgi Wyjścia: 4Q22 i Księgi Kapłańskiej: 1Q3, 2Q5, 4Q11, 4Q45, 4Q46, 6Q2. W niektórych dokumentach z Kumran imię Boże JHWH zostało zapisane alfabetem paleohebrajskim (np. 1QpHab), podczas gdy resztę tekstu zapisano aramejskim pismem kwadratowym. Taką praktykę poświadczał również św. Hieronim. Ogromna większość monet hasmonejskich, a także bitych przez władze świątynne i rebeliantów monet z okresu pierwszej wojny Żydów z Rzymianami (66–70 r. n.e.) oraz monet z czasu powstania Bar Kochby (132–135 r. n.e.), noszą oznaczenia paleohebrajskie. Monety bite podczas powstania Bar Kochby są ostatnimi znanymi zabytkami tego pisma. Można stwierdzić, że alfabet paleohebrajski wyszedł z użycia całkowicie właśnie po roku 135 n.e., kiedy to zgodnie z tradycją rabiniczną, żydowskie władze religijne zdecydowały, że stary alfabet nie nadaje się do tekstów religijnych i że należy używać jedynie pisma kwadratowego.