Efektem jego zainteresowania językiem wernakularnym starożytnych Rzymian jest książka Łacina potoczna, wydana w serii Nauka dla Wszystkich PAN. Praca ta obejmowała całokształt problematyki zarówno od strony diachronicznej, jak i zróżnicowania dialektologicznego.
W Katedrze Filologii Klasycznej UJ przejął po Janie Safarewiczu wykłady z historii języka łacińskiego i greckiego, a po przekształceniu tej Katedry w Instytut, został powołany na stanowisko kierownika Zakładu tych języków. Oprócz ww. wykładów prowadził także zajęcia z języka nowogreckiego, co zaowocowało opracowaniem pierwszego wówczas podręcznika języka nowogreckiego. Przez wiele lat prowadził również wykłady dla uczestników Uniwersytetu Trzeciego Wieku UJ, za co był wielokrotnie nagradzany przez różnych rektorów tej uczelni.
Najważniejszym osiągnięciem naukowym Michała Bednarskiego są jego studia nad pierwszym naukowym gramatykiem starożytności (a praktycznie – pierwszym europejskim) – Apolloniosem Dyskolosem z Aleksandrii, któremu poświęcił trzy ze swoich książek o charakterze monograficznym. Pierwsza z nich, wydana przez Uniwersytet Jagielloński, stała się podstawą do nadania mu (w 1994) stopnia doktora habilitowanego.