W opinii Kazimierza Pacuskiego obszar kasztelanii łukowskiej mógł wchodzić w skład ziemi sieciechowskiej. Swoje stanowisko K. Pacuski argumentował faktem, że w XIII w. kasztelania łukowska była słabo zaludniona, z rozległymi pustkami osadniczymi, spowodowanymi najazdami pogan i Rusinów. W efekcie terytorium łukowskie podporządkowano na przeszło sto lat (koniec XIII – lata 80. XIV w.) ośrodkowi sieciechowskiemu, który w tym czasie rozwijał się bardzo dynamicznie, kontrolując szlak przeprawowy na środkowej Wiśle. Zgodnie z tą teorią Łuków miał uniezależnić się od SieciechowaStracił swój status na rzecz Stężycy. pod koniec XIV w., wiążąc się z ziemią lubelskąK. Pacuski, Mazowsze wobec walk o władzę w Polsce na przełomie XIII/XIV w., „Kwartalnik Historyczny” 8 (1978), s. 590..
Obsada Pierwszym wyszczególnionym imiennie kasztelanem łukowskim był Racibor. Poległ on w bitwie pod Bogucinem w czerwcu 1273 r., gdzie książę Bolesław Wstydliwy rozbił wojska Władysława opolskiego. Racibor walczył jako stronnik księcia krakowsko-sandomierskiegoR. Orłowski, J.R. Szaflik, Dzieje miasta Łukowa, Lublin 1962, s. 13.. Zdaniem Oskara Haleckiego rycerz ten pochodził z małopolskiego rodu Radwanitów.