Rotmistrzowie wojsk najemnych nie zdołali w trakcie negocjacji utrzymać jednolitego stanowiska. Dla strony polskiej najistotniejszym punktem negocjacji było ustalenie warunków zakupu twierdzy w Malborku, a ewentualny zakup innych twierdz miał znaczenie drugorzędne. Zwolennikom zawarcia układu z Królestwem Polskim przewodzili rotmistrzowie czescy, jednakże stanowili oni zaledwie jedną trzecią uczestniczących w układzie najemników. Niemieckim zwolennikom sprzedaży twierdz Polsce przewodził najemnik Mikołaj Welfersdorf.
W grudniu 1455 r. sytuacja negocjacyjna stron skomplikowała się, gdy po odrzuceniu pierwotnych propozycji najemników strona polska zerwała negocjacje, a najemnicy zaoferowali znajdujące się w ich posiadaniu twierdze każdemu potencjalnemu nabywcy – w szczególności Inflantom, Danii, Brandenburgii oraz wygnanemu królowi Szwecji Karolowi Knutssonowi. Odrzucili jednak niekorzystną propozycję Inflant (inflanckiej gałęzi zakonu krzyżackiego) wydania twierdzy w Marienburgu (Malborku) za 100 000 złotych węgierskich i obietnicę zapłaty kolejnych 100 000 złotych w terminie późniejszym.