Bankructwo Zakonu Krzyżackiego i Królestwa Polskiego thumb|Twierdza w Malborku nocą. Niezdobyta w trakcie wojny trzynastoletniej stolica zakonu krzyżackiego została sprzedana Polsce przez niemieckich i czeskich najemników|lewo Roczny koszt zaciągu jednego konnego najemnika wynosił 40 złotych węgierskich, najemnik pieszy (drabant) kosztował połowę tej kwoty. Roczne dochody Królestwa Polskiego wynosiły około 90 000 złotych węgierskich. Na skutek zastawów na cele finansowania wojny węgierskiej 1440–1444 i rozdawnictwa dóbr koronnych możnym, skarb Królestwa Polskiego został zrujnowany. W krytycznej sytuacji skarbu królewskiego większe wydatki uzależnione były od specjalnych podatków.
Walczące na początku wojny trzynastoletniej po stronie zakonu wojska najemne zwerbowane zostały za doraźne zaliczki. Pozbawiony dochodów z 56 miast pruskich, które na wiosnę 1454 r. wypowiedziały wielkiemu mistrzowi posłuszeństwo bądź zostały zajęte przez buntowników, zakon nie był w stanie na bieżąco regulować należności wobec najemników.
28 września 1454 r. władze zakonu przyznały dowódcom oddziałów najemnych, którzy przybyli do Malborka, że nie dysponują odpowiednimi środkami finansowymi na zapłatę żołdu.