wywołał panikę wśród rycerzy zakonu krzyżackiego – wielu z nich wyjechało do Niemiec lub uciekło do Malborka, nie podejmując prób obrony krzyżackich terytoriów przed buntownikami.
Utrata kontroli nad państwem pruskim i brak rycerzy uniemożliwił wielkiemu mistrzowi zwołanie pospolitego ruszenia na rzecz obrony zakonu i wymusił oparcie działań zbrojnych na wojskach najemnych.
Najemnicy pochodzili głównie z Niemiec oraz z Czech. Taboryci, emigrujący z ziem czeskich po zwycięstwie utrakwistów w wojnach husyckich w obawie przed represjami, byli prekursorami taktyki walki z wykorzystaniem pieszych wojsk najemnych.
Wyższość taktyki najemników wykazała będąca punktem zwrotnym wojny bitwa pod Chojnicami 18 września 1454 r. – armia krzyżacka pod dowództwem Bernarda von Zinneberga rozbiła niezdyscyplinowane i przestarzałe polskie pospolite ruszenie dowodzone przez Kazimierza IV, uzyskała otwarty dostęp do państwa pruskiego i odsieczy Malborka oraz podważyła pozycję Królestwa Polskiego w stanach pruskich.