Zgodnie z jego postanowieniami rotmistrzowie zobowiązali się bronić przed Polską i Związkiem Pruskim obsadzonych przez siebie twierdz i miast oraz kontynuować służbę dla zakonu, pozostawiając Krzyżakom zarówno władzę zwierzchnią (Herrschaft) nad wszystkimi miastami i twierdzami, jak i pochodzące z nich dochody. W zamian za to zakon nakładał na okręgi utrzymywanych przez najemników twierdz obowiązek bieżącego utrzymania załogi i dostarczenia paszy dla koni oraz zobowiązał się spłacić wszelkie długi wobec najemników do 19 lutego 1455 r. W przypadku niedotrzymania terminu zakon zmuszony był wydać najemnikom wszystkie obsadzone przez nich miasta wraz z ludnością i twierdze wraz z trzymanymi w nich dla okupu jeńcami, z prawem sprzedaży dla zaspokojenia roszczeń.
Wzorem dla tak skonstruowanej umowy była ostatecznie niewykonana umowa z 1447 r. pomiędzy księciem Wilhelmem Saskim a wojskami najemnymi, dotyczącymi zastawu żołdu na twierdzach w Turyngii.